Είναι δυνατόν ποτέ να φανταστεί κανείς την Αθήνα χωρίς την Ακρόπολη και τον Παρθενώνα; Είναι δυνατόν ποτέ να φανταστεί κανείς την Κωνσταντινούπολη χωρίς την Αγία Σοφία; Είναι δυνατόν ποτέ να φανταστεί κανείς την Καπέλα Σιξτίνα χωρίς τον Μιχαήλ Άγγελο; Είναι δυνατόν ποτέ να φανταστεί κανείς τη Ρωσία χωρίς τον Μεγάλο Πέτρο; Εάν δεν είχε υπάρξει ο Μεγάλος Πέτρος, τι θα ήταν η Ρωσία; Μια ασιατική περιθωριακή χώρα. Χάρη όμως σε εκείνον εισήλθε από τον Μεσαίωνα στον σύγχρονο κόσμο, καλύπτοντας με άλμα διακόσια χρόνια οπισθοδρόμησης. Χάρη σε εκείνον μπόρεσε να σταθεί στα πόδια της και να ατενίσει τον κόσμο με αισιοδοξία. Οι μουζίκοι θαλασσόλυκοι. Θαύμα; Και όμως έγινε. Με την Αγία Πετρούπολη -που την ανύψωσε μέσα από τους βάλτους με υπεράνθρωπη προσπάθεια σε πείσμα ανυπέρβλητων αντιξοοτήτων- να ανταγωνίζεται ισότιμα το Λονδίνο, το Παρίσι, τη Νέα Υόρκη. Με τη Ρωσία, τη δική του Ρωσία, στην οποία έθεσε στερεά εκσυγχρονιστικά θεμέλια σε όλους τους τομείς, να φθάνει σε τέτοιο σημείο εξέλιξης που να διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο στην παγκόσμια σκηνή. Τεράστια οφειλή του έθνους προς αυτόν που, για χάρη εκείνων που διαχειριζόταν τα κοινά, δεν δίστασε να θυσιάσει ακόμη και τον μονογενή υιό του και νόμιμο διάδοχο του θρόνου, όταν διαπίστωσε ότι λόγω παλαιικών προκαταλήψεων ήταν διατεθειμένος να κατεδαφίσει όλο το νεωτεριστικό οικοδόμημα που είχε δημιουργήσει με τόσο κόπο και θυσίες. Έτσι ενεργούν οι τιτάνες· και αυτός ήταν ένας από αυτούς.
