Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΓΚΑΤΣΜΠΥ

Έκλειναν τα τριάντα. Μπροστά μου ανοιγόταν δυσοίωνη και απειλητική μια νέα δεκαετία.
Όταν μπήκαμε στο κουπέ και ξεκινήσαμε για το Λονγκ Άιλαντ ήταν κιόλας επτά. Ο Τομ μιλούσε και γελούσε ακατάπαυστα, η φωνή του όμως μου ήταν τόσο μακρινή, όσο κι ο θόρυβος του δρόμου ή ο κρότος τπθ εναέριου πάνω από τα κεφάλια μας. Η ανθρώπινη συμπόνοια έχει τα όριά της. Έβλεπα με πολύ ανακούφιση ν' αφήνουμε πίσω μας τα φώτα της πόλης και τα σκληρά της λόγια. Τριάντα!.. Μια υπόσχεση για μια δεκαετία μοναξιάς. θα λιγοστεύαν οι φίλοι μας. Θα λάφρυναν οι αποσκευεές του ενθουσιασμού μας.