Ο Μαύρος φάκελος περιλαμβάνει εγγραφές από τον Σεπτέμβριο του 1940 ως τον Δεκέμβριο του 1968. Το πιθανότερο όμως είναι, όπως σημειώνει στη διεισδυτική εισαγωγή της η επιμελήτρια, ότι ο Μπεράτης κρατά ημερολόγιο και παλαιότερα. Ηταν ένας εμμονικός ημερολογιογράφος, που έγραφε σημειώσεις σε πρόχειρα χαρτάκια, σε κουτιά τσιγάρων, σε καρνέ και τις μετέφερε αργότερα στο «Πηγάδι», στην «Αποθήκη» ή στον «Μαύρο φάκελο» όπως κατέληξε ο τίτλος του οριστικού ημερολογίου του. Από όλο αυτό το υλικό, το οποίο απόκειται τώρα στο Ελληνικό Ιστορικό και Λογοτεχνικό Αρχείο, είχαν γίνει επιλογές και περικοπές, «αφαιμάξεις», όπως σημειώνει η επιμελήτρια, με σχίσιμο ή κόψιμο σελίδων, και διαγραφές, ειδικά ονομάτων, προτού το παραδώσει λίγο πριν από τον θάνατό του στον Γ. Π. Σαββίδη, πιθανότατα για να εκδοθεί.
Απαλλαγμένος στη ροή του κειμένου από διασπαστικά φιλολογικά και πραγματολογικά σχόλια, τα οποία έχουν ενσωματωθεί στην Εισαγωγή και στο Ευρετήριο, ο Μαύρος φάκελος διαβάζεται ως μια αποσπασματική αυτοβιογραφία του Μπεράτη, ένα ορυχείο πληροφοριών για τη ζωή του, για την τέχνη, για την εποχή του. Το είχε αντιληφθεί και ο ίδιος: «Και σκέφτηκα έξαφνα, στην οδό Πατησίων, μες στο σκοτάδι: Δεν έχω άλλον πλούτο από τον εαυτό μου. (Γι' αυτό η τάσις προς αφήγησιν της Ζωής σου. Η μανία του ημερολογίου)» (18.7.42).
