Όταν είχε ξαστεριά, ο άμυαλος κόκορας ξεπόρτιζε από το κοτέτσι, σκαρφάλωνε στη σκεπή και τσιμπολογούσε τα πιο λαμπερά αστέρια. Οι κότες τον συμβούλευαν να κρατηθεί, γιατί με τη φόρα που είχε πάρει θα έτρωγε και το φεγγάρι. Εκείνος, όμως, δεν άκουγε κανέναν. Πίστευε πως ήταν ο πιο όμορφος, ο πιο δυνατός, ο πιο έξυπνος, ο πιο ταλαντούχος κόκορας του κόσμου. Του άξιζε να χορταίνει με λαμπερά αστέρια και όχι με καλαμπόκι και σκουλήκια.
Φόρεσε μάλιστα και στον λαιμό του δυο βελούδινα παπιγιόν και γέμισε το στήθος του με παλιά στρατιωτικά παράσημα που βρήκε στο Μοναστηράκι. Έτοιμος πια, αποφάσισε κάθε μέρα να βγάζει έναν πολιτικό λόγο στην αυλή. Μια λαμπρή διεθνής καριέρα τον περίμενε. Θα γινόταν πλανητάρχης και όλος ο κόσμος θα μιλούσε γι’ αυτόν. Τότε, καμιά δεκαριά κότες δεν άντεξαν πια, σκαρφάλωσαν στα πιο ψηλά κλαδιά και δίνοντας το σύνθημα τον κουτσούλησαν όλες μαζί…
Ο Χρήστος Μπουλώτης, ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες συγγραφείς, και η Αιμιλία Κονταίου, μία από τις πιο ταλαντούχες εικονογράφους της γενιάς της, συνεργάζονται για μία ακόμη φορά. Το νέο τους βιβλίο, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καλέντη, θα το αγαπήσουν σίγουρα οι μικροί αναγνώστες, καθώς πραγματεύεται την αλαζονεία, αλλά και τις καταστροφικές συνέπειές της. Ο συγγραφέας επιστρατεύοντας το χιούμορ πλάθει μια υπέροχη ιστορία για τον ήρωά του, τον καυχησιάρη κόκορα, που δεν έλεγε να ακούσει τους γύρω του και να σταματήσει.
Το τέλος, μας κάνει να συμπονέσουμε τον ήρωα και να ελπίσουμε πως και κείνος από κάπου μακριά θα κοιτάζει πια με άλλο μάτι τον ίδιο ουρανό. Γλυκόπικρο φινάλε, από αυτά που μας αρέσει πολύ να διαβάζουμε από τον αγαπημένο Χρήστο Μπουλώτη.
