Ο ΓΙΓΑΝΤΑΣ Ο ΜΠΡΑΙΕΝ

Ο ποιητής φτιάχνει το μνημείο του με την επανάληψη, κι ο πολιτικός με πέτρα και μπρούντζο. Το χέρι του λόγιου ακουμπισμένο παντοτινά πάνω στο βιβλίο και τα μάτια του στοχαστή ατενίζουν από το μουσαμά της ζωγραφικής τα ανθρώπινα πρόσωπα μέσα στην αίθουσα. Ο επαναστάτης έχει την μπαλάντα και το σταυρό του, τη γιρλάνδα του φανατικού οπαδού του, το στέφανο της αγχόνης. Όμως για το φτωχό και για το γίγαντα απομένει μόνο ο γυαλιστερός ξύλινος πάγκος κι ο κουβάς στο πλάι, το κάνιστρο, ο βραστήρας και τα πλεμόνια του πεταμένα στο σωρό της κοπριάς. Έτσι γίνεται μόνο μπόχα στις μύτες για μια μέρα ή για μια εβδομάδα, έτσι γίνεται ο κανένας, έτσι γίνεται λήθη. Δεν τον σώζουν οι ιστορίες.