Μια μοντέρνα ερωτική ιστορία, χαριτωμένη, ανάλαφρη και ταυτόχρονα πικρή κι απελπισμένη. Ο έρωτας κρατάει τρία χρόνια. Έτσι αποφασίζουν οι ορμόνες μας. Αλλωστε, όπως λέει και ο κεντρικός ήρωας του έργου -που δεν είναι παρά το alter ego του ίδιου του Μπεγκμεντέ-, «Στους 558 τύπους ανθρώπινων κοινωνιών, μονάχα το 24% είναι μονογμικές. Τα περισσότερα ζωικά είδη είναι πολυγαμικά. Κι ας μη μιλήσουμε και για τους εξωγήινους». Γι' αυτό και το ερωτικό γαϊτανάκι δεν σταματάει ποτέ.
Ο έρωτας κρατάει τρία χρόνια...
Ολόκληρο το μυθιστόρημα είναι ένα αστείο και συγκινητικό σχόλιο πάνω σε αυτό το θέμα.
Ένα βιβλίο που διαβάζεται με μια ανάσα, ένα μικρό κόσμημα, σχεδόν φιλοσοφικό.
Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου
Κριτικές:
Στο βιβλίο του Ο έρωτας κρατάει τρία χρόνια, ο Φρεντερίκ Μπεγκμπεντέ μας αφηγείται τη ζωή, τις χαρές και τις λύπες ενός κάποιου Μαρκ Μαρρονιέ. Ο Μαρρονιέ και ο Μπεγκμπεντέ μοιάζουν σαν δυο σταγόνες τζιν-φις. Πράγματι, ο Μαρκ είναι αυτό που τα λάιφ-στάιλ περιοδικά αποκαλούν nightcluber. Την ημέρα δουλεύει στη διαφήμιση και στον Τύπο, και τη νύχτα διασκεδάζει, ερωτοτροπεί και πίνει σαν νεροφίδα. Με μια πρέζα κυνικότητας, ένα γραμμάριο εγωισμού, μια στάλα αναίδειας, ένα συννεφάκι αγριότητας και μια υποψία λεβεντιάς. Χτυπήστε τα καλά όλα αυτά στο σέικερ και θα έχετε ένα κοκτέιλ πικάντικο αλά Λακλό, και αρωματικό αλά Μυσσέ.
(...) Ένα εκρηκτικό μείγμα ελευθεριότητας και ρομαντισμού.
Jean-Francois Josselin (LE NOUVEL OBSERVATEUR)
(...) Συχνά ο Μπεγκμπεντέ είναι πολύ διασκεδαστικός. Τόσο στη ζωή όσο και στα βιβλία του, αυτό που φοβάται πάνω απ? όλα είναι η πλήξη. Να το γλεντάει, να γελάει με τα πάντα, να ποιο είναι το πιστεύω του. Αυτό το «τρομερό παιδί» των σικάτων συνοικιών δεν αντιστέκεται ποτέ στον πειρασμό ενός ευφυολογήματος. Όμως, μέσα σε αυτές τις σελίδες πρέπει να δούμε κάτι άλλο πέρα από μια στείρα διαδοχή καυστικών προτάσεων. Με έναν τόνο τη μια σοβαρό και την άλλη παιχνιδιάρικο, όπου η θλίψη ανακατεύεται με τη φαντασία, η ελαφράδα με τον πόνο, η ειρωνεία με την πίκρα, ο Μπεγκμπεντέ, αφηγούμενος τις αισθηματικές του απογοητεύσεις, μας μιλάει για την απόγνωση της γενιάς του. Η αυθεντικότητα της μαρτυρίας είναι αναμφισβήτητη. Σε αυτό το προσωπικό ημερολόγιο, που έχει μεταμφιεστεί σε μυθιστόρημα, ο Φρεντερίκ Μπεγκμπεντέ αποφάσισε να τα πει όλα, λες και ομολογώντας δημόσια το μερίδιο της ευθύνης του για την αποτυχία του δεσμού του, την εξορκίζει. Πίσω από το προσωπείο τού ελευθέριου κρύβεται ένας αισθηματίας που θα ήθελε ακόμα να γράφει τον έρωτα με κεφαλαίο Ε.
Dominique Guiou (LE FIGARO LITTERAIRE)
Αυτόν τον καιρό κοντεύουμε να πάθουμε διανοητική περιτονίτιδα, ή εγκεφαλικό ειλεό από όλα αυτά τα χοντρά δύσπεπτα βιβλία (κι ας μη μιλήσουμε για την ανύπαρκτη γεύση τους).
Μπράβο, λοιπόν, στον Φρεντερίκ Μπεγκμπεντέ που το απολαυστικό του μυθιστόρημα λειτουργεί σαν βάλσαμο. Αυτός ο βιαστικός νέος άντρας πηγαίνει κατευθείαν στο ουσιώδες: λέει βαθιά πράγματα με έναν light τρόπο.
(...) Έρωτας = 3 χρόνια; Η εξίσωση του Μπεγκμπεντέ
