Ο ΕΝΟΙΚΙΑΣΤΗΣ

Προσπάθησε να κουνηθεί για να δει τι συμβαίνει. Ο Έλι ξαναχτύπησε, δυο φορές, τρεις φορές, δέκα φορές, θυμωμένος, εξαιτίας αυτών των ηλίθιων και ήρεμων ματιών που τον κοιτούσαν.
Σταμάτησε με κομμένη την ανάσα, γιατί δεν άντεχε άλλο. Το αγγλικό κλειδί γλίστρησε απ' τα υγρά του χέρια. Κάθισε, γυρισμένος προς το τζάμι, για να πάρει ανάσα, ενώ τ' αυτιά του και τα νεύρα του ήταν τεντωμένα. Μήπως υπήρχε κι άλλη αναπνοή εκτός απ' τη δική του, μέσα σ' αυτό το κουπέ; Έλπιζε πως όχι. Δεν είχε καμιά όρεξη να ξαναρχίσει. Ο καρπός του χεριού του πονούε.
Χωρίς να κοιτάξει το πτώμα, κατέβασε τις κουρτίνες, μετά το τζάμι. Παρατήρησε πως αν και στο Σαιν Κεντέν δεν είχε χιόνι, οι αγροί εδώ ήταν άσπροι μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι σου, κι ο ουρανός ήταν τόσο καθαρός, σα να 'ταν από πάγο...