Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΗΞΕΡΕ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ

Η ζωή είναι ωραία· ωραία όταν ξέρεις να τη ζεις. Κι εκεί είναι η δυσκολία. Είναι, άραγε, εύκολο να ξέρεις να τη ζείς;
Στενοχώριες όλων των ειδών: οικονομικές, οικογενειακές, αρρώστειες, απογοητεύσεις... όλα έρχονται στον άνθρωπο, γιατί «ο άνθρωπος είναι από χώμα και σε χώμα καταλήγει». Είναι ευάλωτος και φθαρτός. Ποιός, όμως, καταφέρνει να ξέρει να ζει, όταν δηλητηριάζεται με απαισιόδοξες σκέψεις;
Σκοτάδι η ψυχή· θρήνος η ύπαρξη! Άδικο ξόδεμα η «επί γης ζωή». Ποιό το όφελος της γήινης παρουσίας;
Μόνη χαρά, μόνη ελπίδα, μία σπίθα αισιοδοξίας: το όνειρο.