Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΠΕΝΤΕ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

" Σαράντα χρόνια μετά το θάνατό του, ο Kipling [1865-1936] εξακολουθεί να είναι ένας διάσημος άνδρας, αλλά επίσης και ένας απόκρυφος άνθρωπος. Η κριτική δεν προφέρει το όνομά του με τον ευλαβικό εκείνο τόνο που επιφυλάσσει στον Joyce ή στον Henry James. Σε τι οφείλεται ο συγκαταβατικός αυτός τόνος, αυτή η σχεδόν παραγνώριση; Το γεγονός αυτό, που δεν έπαψε ποτέ να με εκπλήσσει, μπορεί να εξηγηθεί ως εξής: κατά σύμπτωση, ο Kipling έγραψε για παιδιά, και όποιος γράφει για παιδιά υπόκειται στον κίνδυνο το περιστατικό αυτό να παραφθείρει την εικόνα του. Ας σκεφτούμε την περίπτωση του Stevenson, ενός από τους δασκάλους του.
Από τα διηγήματα που έχω διαλέξει για τον τόμο αυτό, εκείνο που με συγκινεί περισσότερο είναι ίσως "Ο κηπουρός". Μία από τις ιδιαιτερότητές του είναι ότι σ' αυτό συμβαίνει ένα θαύμα η ηρωίδα το αγνοεί, αλλά ο αναγνώστης το ξέρει. Όλες οι περιστάσεις είναι ρεαλιστικές, αλλά η ιστορία που αναφέρεται στο διήγημα δεν είναι. Καθένα από τα σύντομα διηγήματά του έχει τον πλούτο και την πυκνότητα ενός μεγάλου μυθιστορήματος. Η φαντασία του, η λεπτή τεχνική του, η κατανόησή του, η φραστική οικονομία και η ετοιμότητα του είναι εξίσου θαυμαστές. "
Jorge Luis Borges