Ο άλλος Κεμάλ και όχι ο Κεμάλ Ατατούρκ είναι ο αληθινός ήρωας της σημερινής Τουρκίας. Ένα απρόοπτο και απροσδόκητο επεισόδιο, η κλοπή του μπαγλαμά το Γιάννη στην Προύσα, έγινε αφορμή να γνωρίσουμε το πώς σκέφτονται και μας βλέπουν οι απλοί Τούρκοι που συναντήσαμε. Ο Κεμάλ και το μπαγλαμαδάκι μας άνοιξαν το δρόμο. Δε νιώθαμε τουρίστες όταν λέγαμε πως είμαστε Έλληνες. «Γιουνάν αρκαντάς», έλεγαν καλόκαρδα και μας χτύπαγαν στην πλάτη. Τα ίδια προβλήματα έχουμε. Την εχθρότητα, τα αίματα ξέρουν ποιοι τα θέλησαν, αισθάνονται ακόμα ένοχα κι ανθρώπινα για τον ξεριζωμό των παππούδων μας. Το Κεμάλ λίγο έλειψε αν το ευχαριστήσουμε όχι γιατί μας επέστρεψαν το μπαγλαμά, αλλά γιατί μας τον έκλεψε τόσο έξυπνα και πονηρά , λες και το έκανε επίτηδες για να γραφτεί αυτό το βιβλίο τον Αύγουστο του 1978. Έγινε για τρεις μέρες ο κλέφτης του μπαγλαμά και λίγο εχθρός μας, γίναμε φίλοι του κι εκείνος για πάντα δικός μας. Τη ώρα που χωρίζαμε στην παράγκα των μουσικών, καταμεσής στο παζάρι, μας έδωσε δειλά το χέρι του. «Γκιουλέ γκιουλέ», είπε. «Να πάτε στο καλό γελαστοί», έτσι μας το μετέφρασε ο Αλέξανδρος ο Κωνστανινουπολίτης, που επέστρεφε για πρώτη φορά στην Τουρκία από το 1965 που αναγκάστηκε να φύγει.
