Η ποιητική συλλογή του Δημήτρη Ε. Σολδάτου Nobel λόγω ατεχνίας, όπως και ο τίτλος υποδηλώνει, είναι ένα βιβλίο με αυτοσαρκασμό αλλά και αιχμηρές σάτιρες που αφορούν πρωτίστως την σύγχρονη ποιητική πραγματικότητα: «Νάτοι, στου δρόμου την στροφή /οι καλλιτέχνες οι κακόμοιροι ? /γιατί είν? στραβοί, γιατί είν? κουφοί /θαρρούν πως είν? Μπετόβεν κι Όμηροι».
Εν συνεχεία το πεδίο διευρύνεται σε πλείστους τομείς κοινωνικής έκφανσης : «Πάντα παρίστανες τον καίσαρα /μ? άκου κι εμένα τον πληβείο: /χωράει το 4χ4/ μέσα στο 1χ2;».
Στο δεύτερο μέρος Ποιητική Αδεία, υπάρχουν διασκευασμένα σε έμμετρους ομοιοκατάληκτους στίχους ποιήματα των Αdalgisa Nery: «Τόσο πολύ, τόσο βαθιά ? εγώ σ? έχω λατρέψει/ απ? όταν ήσουν άπλαστη μες στου θεού την σκέψη!»,
Bertol Breht, Μilan Κundera, Vinicius de Moraes, Delmira Agustini και Σαπφούς.
Η συλλογή κλείνει με το τρίτο μέρος Έκλειψη Υφηλίου, που περιλαμβάνονται ποιήματα σε ελεύθερο στίχο: «Δεν έχω στιλ /Στιλ έχουν οι Αθηναίοι κι οι επαρχιώτες πολιτικοί /Εγώ πρωτεύουσα θεωρώ την γλώσσα /Που δεν έχει περιφέρεια /Κι έναν σταυρό που δικαιούμαι /Λέω να τον κρατήσω για τον τάφο μου». Ή αλλού: «Φαντασιώνεσαι το τέλειο /Φλερτάρεις με το ατελές /Και τα φτιάχνεις με το ευτελές / Όσες νέες ματιές κι αν ρίχνεις /Κάθε που σταυρώνει τις γάμπες της η ματαιότητα».
