Ο Εντύ Μπελγκέλ μεγαλώνει σε ένα χωριό της βόρειας Γαλλίας στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Ο κόσμος του, το χωριό, το σχολείο, η οικογένεια, είναι ένας κόσμος βίας, εκφοβισμού και αποκλεισμού, που ο Εντύ βιώνει ακόμη πιο τραυματικά επειδή είναι διαφορετικός. Ο Εντουάρ Λουί κατορθώνει, με μια φορτισμένη και βίαιη αφήγηση, που αμφισβητεί τα όρια αυτοβιογραφίας και ρεαλισμού, να αναμετρηθεί με το περιβάλλον που τον διέπλασε, με το παρελθόν που τον στιγμάτισε. Το "Να τελειώνουμε με τον Εντύ Μπελγκέλ" φέρνει στην επιφάνεια όσα η λογοτεχνία επιμένει να απωθεί.
«Στην πραγματικότητα, η εξέγερση ενάντια στους γονείς μου, ενάντια στη φτώχεια, ενάντια στην κοινωνική μου τάξη, το ρατσισμό της, τη βία της, τις συνήθειές της, ήρθε απλώς δεύτερη. Γιατί πριν εξεγερθώ εγώ ενάντια στον κόσμο της παιδικής μου ηλικίας, ο κόσμος της παιδικής μου ηλικίας εξεγέρθηκε εναντίον μου. Δεν είχα άλλη επιλογή από το να φύγω. Αυτό το βιβλίο είναι μια προσπάθεια να καταλάβω.» (Ε.Λ.) (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
«O Λουί πειραματίζεται με τη λογοτεχνία. Αυτό που τον κινητοποιεί στη γραφή δεν είναι η ίδια η λογοτεχνία, οι ανάγκες της λογοτεχνίας, αλλά η επιτακτικότητα, οι εστίες φωτιάς στην επικαιρότητα. Ο Λουί συνοψίζει με τη μορφή ερωτήματος: «Πώς να κάνεις μία λογοτεχνία που θα είναι σε ευθεία σύνδεση με τον κόσμο, που απαντάει στις ανάγκες του κόσμου πριν απαντήσει σε αυτές της λογοτεχνίας;» (Θωμάς Συμεωνίδης, bookpress.gr, 22/02/2020)
«Με τρόπους που θυμίζουν Αμερικανούς ρεαλιστές, ο Εντουάρ Λουί μιλάει για τη σημερινή εργατική τάξη, για τους προλετάριους που πολλοί θέλουν να μας πείσουν ότι δεν υπάρχουν πια, για τη μοναξιά μέσα στο πλήθος, για το ίδιο το μοναχικό πλήθος?» (Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης, bookpress.gr, 14/12/2018
