ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ Η ΣΚΟΝΗ ΚΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ...

Όταν ο παππούς Γιόρα αποφασίζει να μπει στο τρένο για να πάει να ανταμώσει το γιο του, τον Ρικάρ, στο Μπριζ, τα όνειρα ξαναγυρνούν στον ύπνο του και αφήνουν πίσω τους την πόρτα ανοιχτή για ένα ταξίδι στα σύνορα της πραγματικότητας και της φαντασίας, ένα ταξίδι απίστευτο, από κείνα που διαρκούν μια στιγμή ή χίλια χρόνια.

Σ’ αυτό το ταξίδι τον ακολουθούμε κι εμείς. Γνωρίζουμε τον μικρό Μόζα και το χωριό του, αφουγκραζόμαστε τους ψιθύρους στα φυλλώματα των δέντρων, τη μοναξιά των κρεμασμένων και το καρδιοχτύπι των ερωτευμένων εφήβων, και ακούμε τους θρύλους για τη Γυναίκα στις Καλαμιές.

Τελικά, δεν έχει σημασία αν έφτασε ο γέροντας στο Μπριζ - είναι γνωστό από παλιά πως εκείνο που αξίζει είναι το ταξίδι, το γέλιο και το κλάμα, το ξετύλιγμα των παραμυθιών. Στο μεγάλο ταξίδι του Γιόρα, ο προορισμός είναι η πορεία και οι συνεπιβάτες του η συντροφιά…