ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ

Όμως... ξεπλένεται του ανθρώπου το αίμα, τι θαρρείς... αστράγγιστο το καταπίνει η γη – πλύματ’ αθώων στης απληστίας τα θέμελα. Κι αν είν’ για κάτι να δικάσω τα νερά για τούτο τ’ άδικο μονάχα τα δικάζω: π’ ούτε μια θάλασσα, μια λίμνη έστω, ποτάμι ένα, έστω και μια πηγούλα τοσηδά τ’ άλικο «της θυσίας» το νερό δεν κράτησαν κόκκινο, κατακόκκινο, ως τα χείλη τους ψηλά. Κι αν είπαν πως «ποτάμι κύλησε στη γη το αίμα»: ποια ειρωνεία! ούτ’ ένα βότσαλο δε βρήκα κατακόκκινο. Ξεπλένεται του ανθρώπου το αίμα, τι θαρρείς, κι ούτε ν’ απορείς γιατί ξεχνιούνται τόσο γρήγορα οι ρημαγμένοι. «Οι ποιητικές συλλογές της Αναστασίας Β. Μήτσου είναι εγκαλλωπίσματα και αγλαΐσματα υψηλού αφαιρετικού λόγου. Οι αναγνώστες, κοινωνώντας αυτό τον αφαιρετικό λόγο, προσθέτουν στον ψυχισμό τους και στην πνευματική τους εποπτεία ανεκτίμητα φορτία μεταφορικού πλούτου και πρωτεϊσμού. Βιώνουν στην πορεία τους αριστοτελικές καταστάσεις και πλατωνικές εξάρσεις. Επαναπροσδιορίζονται ως άνθρωποι». Πηγάσιοι δρόμοι, Δημήτρης Ρεντίφης, Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.