ΜΟΡΦΕΣ

ΜΟΡΦΕΣ. Η καρδιά σμιλεύει τις λέξεις ανασαιμιά να γίνουν, στ' απόκρυφα της. Γλυπτό που στην ομορφιά του εμπρός, ξαποσταίνουν γλυκά συναισθήματα. Με μία μόνο αφετηρία -αυτή του έρωτα-, κάθε λογής μορφές αναβιώνουν ανάμεσα στους χρόνους, σκορπίζοντας πότε θάνατο και πότε ζωή. Πότε δυστυχία και πότε ευτυχία. Και σαν αραχνοΰφαντο πέπλο, σε κάθε περίπτωση η μαγεία του έρωτα σκεπάζει τα πάντα, μοναδικός υπεύθυνος για κάθε κατάληξη. Για μία Αφροδίτη έγιναν όλα! Για μία Κίρκη ξεστράτισε η καρδιά. Για μία Αννίτα η ζωή έδειξε και το άλλο της πρόσωπο. Για μία Συλβάνα -και όχι μόνο-, η λέξη βιασμός βάφτηκε για πάντα μαύρη. Για έναν Πιέρο η έκτη εντολή "ου φονεύσεις" έχασε το νόημά της. Για έναν έρωτα το μυαλό ενός τρελού, χάνεται στα συντρίμμια του.