ΜΟΝΤΕΡΝΟΙ ΚΑΙΡΟΙ

Από την Αθήνα του 50 ως και το Παρίσι της δεκαετίας του 70, ψήγματα μνήμης ενός βλαστού της τυχερής απόλεμης φουρνιάς με ακόμα ζωντανές τις περιπέτειες του αιώνα. Ήρθε πρωί, ήξερα καλά γιατί, δεν ήθελα να τραινάρει η κουβέντα. Με ρώτησε τι μέλλει γενέσθαι με μας, απάντησα ότι λόγω της δημιουργηθείσης εκρύθμου καταστάσεως αποκλείεται να παντρευτούμε. Δεν είπε τίποτε, έγινε μόνον έξω φρενών με μια φωτογραφία που πήρε το μάτι της κι έφυγε. Στην Κυψέλης είχε τανκς. «Θες κιφ;» «Όχι». «Θες χασίς;» «Όχι». «Θες γυναίκα;» «Όχι». «Θες κορίτσι, την ξαδέρφη μου;» «?Όχι?». «?Θες να με γαμήσεις;» «Όχι». «Θες να σε γαμήσω;» «Όχι». Μου ’ριξε μια περιφρονητική ματιά και συνέχισε το σουλάτσο του. «Συγγνώμη, σύντροφε, νομίζω πως το ζήτημα είναι ταξικόν!» «Τι ταξικόν δηλαδή;» «Βεβαίως, άλλο είναι να ’σαι καλά καλά μαστούρης και να ’χεις καπάκι ένα ταψί μπακλαβά κι άλλο να μην έχεις».