ΜΙΚΡΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΣΥΝΟΡΩΝ

Το σύν­δρο­μο των συ­νό­ρων είναι ένα είδος «αρ­ρώ­στι­ας», που δεν υπάρ­χει καν στον κα­τά­λο­γο των ανα­γνω­ρι­σμέ­νων ψυ­χι­κών δι­α­τα­ρα­χών. Το μυ­θι­στό­ρη­μα αυτό μι­λά ακρι­βώς για την αρ­ρώ­στια αυτή. Με δυο δι­α­φο­ρε­τι­κές αφη­γη­μα­τι­κές φω­νές, μι­λά για τα σύ­νο­ρα του ολο­κλη­ρω­τι­σμού, της φυ­γής, της ενο­χής, του έρω­τα, της ελ­πί­δας, της συ­νύ­παρ­ξης, της άδει­ας πα­ρα­μο­νής, της με­τα­νά­στευ­σης. Στο Μι­κρό Ημε­ρο­λό­γιο Συ­νό­ρων δε συμ­βαί­νει τί­πο­τα το ιδι­αί­τε­ρο και ταυ­τό­χρο­να συμ­βαί­νουν τα πά­ντα. Ο πρω­τα­γω­νι­στής αφη­γεί­ται την πρώ­τη επα­φή με μια ξέ­νη χώ­ρα (την Ελ­λά­δα) μι­ας πα­ρέ­ας Αλ­βα­νών με­τα­να­στών που με­τά την κα­τάρ­ρευ­ση του ολο­κλη­ρω­τι­κού κα­θε­στώ­τος του Ε. Χό­τζα περ­νούν με τα πό­δια τα ελ­λη­νο­αλ­βα­νι­κά σύ­νο­ρα στις αρ­χές του 90. Είναι μια αφή­γη­ση όπου το δρά­μα και η τρα­γω­δία συ­νυ­πάρ­χουν με το μαύ­ρο χι­ού­μορ και τη λυ­τρω­τι­κή αυτο­ει­ρω­νεία. Από τό­τε που εκ­δό­θη­κε για πρώ­τη φο­ρά στην Ελ­λά­δα το 2006, το Μι­κρό Ημε­ρο­λό­γιο Συ­νό­ρων έχει γί­νει λο­γο­τε­χνι­κό ση­μείο ανα­φο­ράς για κά­ποια από τα πιο καυ­τά θέ­μα­τα των ημε­ρών, τα σύ­νο­ρα και τη με­τα­νά­στευ­ση. Ένα από τα πιο επί­και­ρα βι­βλία της επο­χής μας.

Πέ­ρα­σα τα σύ­νο­ρα μι­ας ξέ­νης χώ­ρας, της Ελ­λά­δας, στις 15-10-1991. Ήταν η πρώ­τη φο­ρά που έβλε­πα τα σύ­νο­ρα μι­ας άλ­λης χώ­ρας και η πρώ­τη φο­ρά επί­σης που έβλε­πα τα σύ­νο­ρα της πα­τρί­δας μου: τα έσχα­τα όρια ενός κό­σμου που ίσως μας είχε πε­τά­ξει έξω από το χρό­νο, έξω από τον κό­σμο. Στην επι­χεί­ρη­ση φυ­γής νό­μι­ζα πως θα ήμουν μό­νος, βρέ­θη­κα όμως να βα­δί­ζω με ένα κα­ρα­βά­νι αν­θρώ­πων Στο συ­νο­ρι­α­κό φυ­λά­κιο, από την αλ­βα­νι­κή πλευ­ρά, μας πε­ρί­με­ναν τέσ­σε­ρις στρα­τι­ώ­τες με Κα­λάσ­νι­κοφ και ο αξι­ω­μα­τι­κός, ο οποί­ος μας κοι­τού­σε με ένα βλέμ­μα που φα­νέ­ρω­νε κά­τι ανά­με­σα σε πε­ρι­φρό­νη­ση και θυ­μό. Ο αξι­ω­μα­τι­κός: «Πού πά­τε;» Μια φω­νή: «Να φύ­γου­με.» Ο αξι­ω­μα­τι­κός: «Ποι­ος μί­λη­σε;» (Σι­ω­πή) Ο αξι­ω­μα­τι­κός: «Έχε­τε δι­α­βα­τή­ρια;» Μια φω­νή: «Μας δώ­σα­τε εσείς δι­α­βα­τή­ρια;» Ο αξι­ω­μα­τι­κός: «Ποι­ος μί­λη­σε;» (Σι­ω­πή) Ο αξι­ω­μα­τι­κός: «Ξέ­ρε­τε ότι μπο­ρεί να πε­ρά­σε­τε χει­ρό­τε­ρα εκεί που θα πά­τε;» Μια φω­νή: «Ας φύ­γου­με και ας πε­ρά­σου­με» Ο αξι­ω­μα­τι­κός: «Εντά­ξει τό­τε, όποι­ος θέ­λει μπο­ρεί να πε­ρά­σει».