Ο Ουμπαΐντ απομάκρυνε το στρώμα του αργίλου. Φάνηκε το πρόσωπο ένα πρόσωπο εκπληκτικά ήρεμο. Χαρακτηριστικά λεπτά, μύτη ίσια και καλογραμμένη. Η Αεμέρ διέκρινε μόνο μια σκοτεινή μάζα, πλαισιωμένη από μια φωτεινή άλω, που της έκρυβε τον ήλιο. Ένας άντρας με αόρατο πρόσωπο της πασπάτευε το μέτωπο.
Ο εκκωφαντικός ήχος του αεροπλάνου, το τρέξιμο, το κάψιμο στο στήθος, η ανάσα με το πρόσωπο στο χώμα, η αίσθηση ότι είχε εκσφενδονιστεί. Πέρα απ' αυτά, τίποτε δε θυμόταν ούτε από πού ερχόταν ούτε πού πήγαινε. Γύρισε το κεφάλι, είδε τον μικρό κώνο από άργιλο στη χούφτα της. Το γεγονός ότι είχε σκύψει στον κρατήρα για να τον πιάσει την είχε σώσει από τους βομβαρδισμούς των Αμερικανών. Το χαμόγελο, που είχε μείνει μετέωρο στα χείλη της, ξέσπασε πλατύ. Χρωστούσε τη ζωή της σε έναν σουμεριακό λίθο, ένα αρχαίο πήλινο νόμισμα ηλικίας πεντακοσίων αιώνων.
Μεσοποταμία-Ιράκ: η ίδια γη. Μια γη που φιλοξένησε το παρελθόν μας και κλονίζει το παρόν μας. Εκεί, και για πέντε χιλιάδες χρόνια, ξετυλίγονται οι πέντε ζωές της Αεμέρ, μιας γυναίκας που έζησε άλλοτε ως ιέρεια άλλοτε ως σκλάβα άλλοτε ως πόρνη, προσπαθώντας μάταια να καλύψει το κενό μιας απουσίας που τη σημάδεψε.
Μια ιστορία για την Ιστορία των αριθμών, για την ανακάλυψη του μοναδικού και απόλυτου μηδέν.
