ΜΕ ΠΗΡΕ Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΧΕΡΙ... ΚΑΙ ΕΓΩ ΤΗΣ ΑΝΤΙΜΙΛΑΩ

ΛΟΥΙΖΑ Λουίζα, δεν υπάρχει μέρα που για σένα να μην κλάψω, τον λυγμό μου να πνίξω και τη νοσταλγία μου να θάψω. Λουίζα, σ' έχω ανάγκη σαν το φως, σαν νερό, σαν ουρανό. Ο χρόνος κυλάει... δυναμώνει ο πόνος. Πού να σταθώ; Δεν είσαι εδώ, και εγώ από τη ζωή μου δραπέτης. Γυρίζεις μέσα στη σκέψη μου. Έχω γίνει φτωχός επαίτης. Λουίζα, κραυγή άλλη... δεν έχω. Σε κλέψανε. Δεν αντέχω. Να έχω τη νύχτα να μου χρωστάει. Να έχω τη μέρα να σε ζητάει.