ΜΕ ΛΕΝΕ ΟΔΥΣΣΕΙΑ

Η Αθήνα μετά την απελευθέρωση υπήρξε ο τόπος για τους πάσης φύσεως κυνηγημένους και για τους παντός περιεχομένου ποιητές. Κι όσο περνούσαν τα χρόνια και πλησιάζαμε τα μέσα του ΄50 και τις αρχές του '60, οι ποιητές που γεννήθηκαν στην Κατοχή ή λίγο πριν θα γίνονταν οι δεκαπεντάρηδες και οι εικοσάρηδες της μεταπολεμικής εθνικής μας καλοκαιρίας. Ο ελληνικός κινηματογράφος, το τραγούδι, η ζωγραφική, η ποίηση, η πεζογραφία άλλοτε κλείναν με νόημα το μάτι στο κοινό τους για ότι άνανδρο κι ανόσιο διαπράχτηκε πάνω στο σώμα της ίδιας της κοινωνίας. Συχνά κατανόμαζαν, παρά τη λογοκρισία, δράστες, φονιάδες, κι ενόχους. Κι άλλοτε πάλι- και οπωσδήποτε συχνότερα-βάδιζαν στη λεωφόρο του "άλλα λόγια να αγαπιόμαστε", έστω και με εκείνη τη χαρακτηριστική νωχέλεια της απελπισίας. Έτσι πλάι στις ταινίες του Κούνδουρου, του Κακογιάννη και του Τζαβέλλα θα έρθει ν' ανθίσει και το σινεμά της πιο ασυνάρτητης και ανερμήνευτης ευτυχίας: ονείρων, προτύπων, συμπεριφορών, ερώτων, αισθήσεων, και ψευδαισθήσεων.