ΜΑΥΡΟ ΡΟΔΟ

Αργοκύλησε στο θόλο η σελήνη κλέβοντας φως από τα αστέρια.
Η αδελφή Ελισάβετ έγειρε στο μαξιλάρι και αναστέναξε. Τα λόγια του Δημήτρη ηχούσαν ακόμα στα αφτιά και την καρδιά της.

Σ' ΑΓΑΠΩ!
Τι κι αν μας χωρίζουν τόσα;
Το βλέμμα σου με χαϊδεύει μόνιμα
κι η ακούραστη σκέψη μου σε συντροφεύει.
ΕΛΑ!


Έκλεισε τα μάτια. Δυο σταγόνες θλίψης κύλησαν.

Αλίμονο! Δε φτιάχτηκαν για μένα τα μονοπάτια του έρωτα!