ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ: ΑΠΑΝΤΑ (ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΤΟΜΟΣ)

«Ηρόδοτος ή Αετίων»: Περιγραφή πίνακα του ζωγράφου Αετίωνα, που εικονίζει τους γάμους του Μεγάλου Αλεξάνδρου με τη Ρωξάνη. «Ζεύξις ή Αντίοχος»: Ο συγγραφέας παραπονείται γιατί οι άνθρωποι εκτιμούν μόνο την πρωτοτυπία των έργων του και όχι τη χάρη και την τεχνική τους. «Αρμονίδης»: Ο αυλητής Αρμονίδης συμβουλεύεται τον δάσκαλό του Τιμόθεο για το πώς θα γίνει διάσημος σε όλη την Ελλάδα. «Σκύθης ή Πρόξενος»: Ο Λουκιανός, ευρισκόμενος στη Μακεδονία, απευθύνεται σε δύο ανθρώπους, πατέρα και γιο, ζητώντας υποστήριξη. «Δίκη συμφώνων»: Η αλλαγή του διπλού σ σε διπλό τ σε πολλές λέξεις οδηγεί τα δύο αυτά γράμματα σε δίκη. Το σίγμα είναι ο κατήγορος και το ταυ ο κατηγορούμενος. «Υπέρ του εν τη προσαγορεύσει πταίσματος»: Ποιοι είναι οι τρόποι του χαιρετισμού και ποια λάθη γίνονται κατά τη χρήση τους. «Περί των διψάδων»: Η διψάδα είναι φίδι της ερήμου που το δάγκωμά του προκαλεί τόσο δυνατή δίψα που δεν σβήνει με όλο το νερό της γης. Ο Λουκιανός περιγράφει τα παράξενα ζώα της αφρικανικής ερήμου. «Περί του μη ραδίως πιστεύειν διαβολή»: Καταδίκη της διαβολής. Η ζωντανή περιγραφή ενός πίνακα του Απελλή. «Περί της αστρολογίης»: Σατιρική πραγματεία για την αστρολογία, γραμμένη ως λογοτεχνική άσκηση. «Περί θυσιών»: Σάτιρα των σχετικών με τις θυσίες εθίμων. Καταγγελία της ανθρώπινης άγνοιας. «Περί πένθους»: Σάτιρα και επίκριση των ανθρώπινων συνηθειών που συνδέονται με τα έθιμα του πένθους. «Περί της Συρίης θεού»: Περιγραφή της λατρείας της Ήρας (Αταργάτιδος) στην Ιεράπολη. «Προς τον ειπόντα Προμηθεύς ει εν λόγοις»: Σύντομο κείμενο σχετικά με το νέο λογοτεχνικό είδος που διαμόρφωσε ο Λουκιανός, με την ανάμειξη στοιχείων διαλόγου και κωμωδίας.