Η «Λιβ» είναι η ιστορία μιας απώλειας, αλλά και μιας μεγάλης ανακάλυψης: αυτής του μεγάλου ταξιδιού που είναι ο κόσμος.
Η μικρή λιβελούλα, αντιμετωπίζει αρχικά τον οίκτο και την «αγενή» διακριτικότητα του κοινωνικού περίγυρου που της αποσιωπά το θάνατο της μητέρας της θεωρώντας την ανίκανη να καταλάβει, ενώ στη συνέχεια βιώνει τη σκληρότητα και την απαξίωση στο πρόσωπο ενός συμμαθητή της στο σχολείο, στη στάση του οποίου καθρεφτίζεται η ανωριμότητα του εκπαιδευτικού και γενικότερα του κοινωνικού συστήματος απέναντι στα σοβαρά ζητήματα της ζωής. Όταν οι στερεότυπες εκφράσεις «η μαμά έχει πάει ταξίδι», «η μαμά δε θα ξανάρθει» και «η μαμά είναι πάντα κοντά σου» αποδειχθούν ανεπαρκείς για να παρηγορήσουν τη Λιβ που θέλει να ξαναδεί τη μαμά της, αποφασίζει να ψάξει μόνη της μέσα στη νύχτα να τη βρει. Θα γνωρίσει τον Δεν, το δέντρο, που δεν ξέρει πώς φύτρωσε ούτε τι σημαίνει «μαμά» και θα συνεχίσει το δρόμο της αναζητώντας αυτή τη φορά δυο μαμάδες : τη δική της και του Δεν, που δεν μπορεί να ψάξει μόνος του γιατί έχει τις ρίζες του. Στην περιπλάνησή της θα συναντήσει την Τρι, την τριανταφυλλιά, Ελ, την ελαφίνα, τη Λα, τη λαγουδίνα, τη Φι, το φίδι, τη Μα, τη μαϊμουδίνα, τη Μυ, τη μυρμηγκίνα και τον Κου, τoν κουκουβάγια, επτά πλάσματα του δάσους που το καθένα έχει και μια ιδιότητα της μητέρας της.
Η Λιβ θα αναρωτηθεί τι σημαίνει ομορφιά, αγωνία, αυστηρότητα, τρυφερότητα, υπομονή, χαρά κι εξυπνάδα και τι σχέση έχουν οι έννοιες αυτές με την αγάπη για να ανακαλύψει στο τέλος πως η μητέρα της , όπως και η μητέρα του Δεν, του δέντρου, είναι παντού μες στο δάσος, πως μαμά της πια είναι το ίδιο το δάσος και πως με ό,τι αγαπιόμαστε πολύ, χανόμαστε μόνο για να ξαναβρεθούμε.
