ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ σὲ κάποιον ποὺ ἐπιθυμεῖ νὰ ἐπισκεφτεῖ πόλεις στὶς ὁποῖες δὲν ἔχει πάει ποτὲ πρίν; Τί συμβαίνει μὲ ὅσους μένουν πίσω καὶ δὲν ταξιδεύουν; Οἱ ἥρωες τοῦ βιβλίου, μανιώδεις ἀναγνῶστες, διαβάζουν καὶ περιμένουν, γράφουν καὶ σβήνουν, μαθαίνουν ξένες γλῶσσες καὶ περιμένουν, κεντοῦν καὶ ξηλώνουν. Ἀποτελοῦν παραλλα γ ὲς ἑνὸς ἥρωα ποὺ διεκδικεῖ ξανὰ καὶ ξανὰ τὴ θέση του στὴν ἀφήγηση ἢ μήπως πρόκει ται γιὰ ἕναν ἀκόμη συγγραφέα ποὺ ἀδυνατεῖ νὰ βγάλει ἕνα διαβατήριο καὶ δὲν γνωρίζει πῶς νὰ φτιάξει μιὰ βαλίτσα;Στὴν κόλαση τέτοιων συγγραφέων τί καίγεται γρηγορότερα, μιὰ καρδιὰ ἢ ἕνας χάρτης; Τὰ ὀκτὼ κείμενα ποὺ συνθέτουν τὸ σπονδυλωτὸ ἀφήγ ημα Κ ύ ρ ι ο ς Πηνε λ ό π η μιλοῦν γιὰ τὸν παρασιτισμὸ στὴ λογοτεχνία, γιὰ τὴ γραφὴ ὡς παλίμψηστο ἢ ὡς ψηφιδωτό, γιὰ τὰ δίπολα ταξίδι-ἀκινησία, δυστοκία-ψευδοκύηση, γιὰ τὴ γλώσσα ὡς εἰσιτήριο, γιὰ τὶς αἰσθήσεις ὡς διαβατήριο (συχνὰ πλαστό).
Γιατί νὰ θέλει κάποιος νὰ γίνει συγγραφέας, ἂν δὲν μπορεῖ νὰ γράψει ἕνα βιβλίο βιβλιοκτόνο;Ὁ Κύριος Πηνελόπη θὰ μποροῦσε νὰ ἐκληφθεῖ καὶ ὡς μιὰ ἀντιστροφὴ τῆς Μ ε τ α μ ό ρ φ ω σ η ς τοῦ Κάφκα (« Ὅταν τὸ ἀσημόψαρο ξύπνησε ἕνα πρωινὸ ἀπὸ ὄνειρο κακό,βρέθηκε στὸ κρεβάτι του μεταμορφωμένο σὲ ἀνήμπορο συγγραφέα») ἤ, στὴ χειρότερη περίπτωση, θὰ μποροῦσε νὰ χρησιμεύσει ὡς μέσο ἐξόντωσης ἀσημόψαρων. Ε.Γ.
