ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ, ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ ΚΑΙ Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗΣ

Η πίστη μου στον έρωτα; Μα ποια πίστη είναι αυτή;
Δεν έχω μείνει πιστή σε κανέναν έρωτα.
Κι όμως θα αγαπήσει τον Καρυωτάκη.
Από παιδί προσανατολιζόταν μέσα στο τούνελ του αποβλακωτικού συναισθηματισμού. Αυτή όμως δεν μένει εκεί να πεθάνει στα σκοτάδια του. Καλπάζει και βρίσκει έξοδο. Την έξοδο που πραγματοποιούν οι σημερινές γενιές. Και βγαίνει επιτέλους στο γυμνό φως που της αποκαλύπτει μια έρημο. Είναι το αύριο της ανθρωπότητας. Το δικό μας σήμερα, αν προτιμάτε. Τι θα κάνει εκεί η Πολυδούρη, ολομόναχη; Θα πιστέψει πως το πρόσωπο ενός ποιητή τόσο κλειστού, τόσο σαρκαστικό σαν του Καρυωτάκη, είναι ο άλλος οργισμένος, ο καινούργιος Αδάμ. Και οι δυο τους θα είναι, όχι οι πρώτοι διωγμένοι, μα οι πρώτοι αυτοεξόριστοι, οι πρώτοι φυγάδες της κόλασης προς τον παράδεισο της αυτογνωσίας. Και φυσικά, η πλάνη της είναι απροσμέτρητη.