Ο Κοινός τόπος πρωτοβγήκε το '76, αλλά τα κείμενα που έχουν κάνει κατάληψη εκεί γράφτηκαν στην τριετία '70-'73. Το καλοκαίρι του '73 σταμάτησε η κύρια παραγωγή τους, λέει στις "Εξηγήσεις" του ο συγγραφέας, και έτσι δικαιούμαι κι εγώ να πιστεύω ότι έχει βάλει την ουρά της και η μεταπολίτευση, δηλαδή η ατμόσφαιρά της. Τότε πάντως γράφτηκαν οι "Εξηγήσεις" του συγγραφέα, αφού θα έβγαιναν σε βιβλίο αυτά τα κείμενα, που μας διάβαζε κατά δόσεις, φρέσκα τότε -από την παραγωγή στην κατανάλωση που λένε- στο Παρίσι, μόλις τα 'γραφε. (Κρατήστε εδώ τη λέξη παραγωγή - η κατανάλωση διαγράφεται).
Αυτές οι "Εξηγήσεις" έρχονταν από τη γνώση του, από την άποψή του για τη λογοτεχνία και τη γλώσσα, από την αίθουσα της Ecole Pratique, από τον Ρ. Μπαρτ και τη νέα γλωσσολογία, αλλά και από τη σημειολογία των τοίχων, του δρόμου, της αριστερής όχθης. Έρχονταν πάντως απ' έξω, εισαγόμενες. Τα ίδια τα κείμενα έρχονταν από παντού, γιατί η πατρίδα τους είναι ο λόγος, ο λόγος μιας εποχής που έχει χίλια στόματα, άπειρες φωνές, είναι ομιλίες, μονόλογοι, σπασμένες αφηγήσεις, πού και πού μια γραφή, ένα γράμμα χωρίς αποστολέα και παραλήπτη, ενώ σπάνια πέφτει ένα μικρό όνομα και ποτέ μια φωτογραφία ή σκίτσο του ομιλητή, όπως τον παλιό καλό καιρό (ή τον παλιό καλό ρεαλισμό).
