ΚΑΤΙΛΙΝΑΣ

ΕΙΔΩΛΟ:
Ἀπ᾽ τὴν ἐξουσία τί μ᾽ ἀπόμεινε λοιπόν;..
Σὰν ἐμένα: μιὰ σκιά.. καὶ τίποτα παραπάνω.
Κ᾽ οἱ δυό χαθήκαμε στὸν τάφο,.. στὴν ἀνυπαρξία.
Πανάκριβα τὴν ἄγγιξα,.. μὲ κόπους τὴν κατάκτησα.
Ἡ δύναμη μοῦ στοίχισε τὰ πάντα στὴ ζωή.
Αἷμα – τρόμο! – θέλησα κληρονομιὰ ν᾽ ἀφήσω!
Ἄλαλοι νὰ μὲ τρέμουνε… ὡσὰν μετέωρο
πὄρχεται-φεύγει κ᾽ αἴνιγμα ἀπομένει.

Γ’ πράξη, E’ σκηνή, σελ. 125.

Τὸ δρᾶμα τοῦ Νορβηγοῦ δραματουργοῦ, μεταφρασμένο ἀπ’ τὰ Νορβηγικά, μὲ τὴν ἀπαραίτητη ὑπομνημάτιση, ἀνάλυση καὶ βιβλιογραφία, γιὰ νὰ βοηθηθοῦν ὁ μέσος ἀναγνώστης, ὁ σκηνικὸς καλλιτέχνης κι ὁ εἰδικὸς μελετητής.