ΚΑΤΑ ΣΥΡΡΟΗΝ

Δυο νέοι άνθρωποι, δυο νέα παιδιά διεκδικούν τη θέση τους στη ζωή, να ερωτευτούν και να ζήσουν όπως θέλουν αυτοί, κι όλοι και όλα τους στέκονται εμπόδιο. Όλοι παρεμβαίνουν και πιέζουν. Άλλοι με το πρόσχημα της αγάπης, όπως την εννοούν οι «δικοί» τους, κι άλλοι με το πρόσχημα του έρωτα και της διεκδίκησης, όπως κάνει ο Αποστολόπουλος για την Αντιγόνη.
"Αγάπη, η πιο ύποπτη έννοια, αυτή η φάουσα" έτσι νιώθει ο Πάρης.
"Αγάπη, έρωτας, μέχρι το έγκλημα!" διαπιστώνει η Αντιγόνη.
Αυτή η διελκυστίνδα θα κρατήσει σ' όλη τη διάρκεια του έργου καθ' υπερβολήν και προ παντός κατά συρροήν. Ώσπου το νήμα να κοπεί.