ΚΑΓΚΕΛΑΡΗΣ

[χειμώνας άγρια βραγιά και η πέτρα γλύφει πέτρα· όπου σκαλίζει χέρι: γκρίζο φως· και μπουρμπουνάρι κρύβεται σαλεύοντας με χώμα - τσιάφι ασήμι στερεύουν ήλιο τα βουνά, γκρεμίζει ο θόλος ξένεμα. και αυτός:] Βουίζει πυρετός από τη Λάκκο ώς το Βεστφάλεν και πορφυρά καμίνια χωλαίνουν το φεγγάρι· αγρύπνια τανυσμένο μέταλλο και η γυναίκα του Εμίν ζυμώνει με το σχόλασμα - μητέρα, στον ύπνο σε φωνάζω Γιάσμιν και είμαι διχαλωτό κλαδί σε σπίτι αράχνη - τι με γκρεμίζεις η σκιά μου; Χάσκουν λευκά παράθυρα -βολβοί ξεχειλωμένοι- και η καγκελόπορτα: EINTRITT VERBOTEN [δεν δίνω σώμα στον Βορρά].