Η προκείμενη Ιστορία της ελληνικής λογοτεχνίας και η πρόσληψή της στους σύστηνους
καιρούς (1941-1944), τόμος Γ', έρχεται να συνεχίσει την Ιστορία της ελληνικής λογοτεχνίας
στα χρόνια του μεσοπολέμου (1918-1940), τόμοι Α' και Β', η οποία εκδόθηκε το 2001.
Ο νέος αυτός τόμος εξιστορεί την αμέσως επόμενη χρονική φάση του συνόλου του έργου
(1880-1999), υπακούοντας στους ίδιους όρους κατάθεσης της λογοτέχνικής ύλης, οι
οποίοι εκτέθηκαν και αναπτύχθηκαν στον πρόλογο και στην εισαγωγή του Α' τόμου της
έκδοσης του 2001. Περιληπτικά, οι όροι αυτοί υπηρετούν την ιδέα να παρασταθεί
συγκριτικά η ιστορική εικόνα των ρευμάτων της λογοτεχνίας, των ίδιων των έργων
του συνόλου των συγγραφέων μιας περιόδου, όπωσ τα κρίνει και τα αποκρυπτογραφεί
η συγχρονή τους κριτική, ούτως ώστε να αποδίδονται οι διαδοχικές φάσεις και διαφοροποιήσεις
που διατρέχει η λογοτεχνία, κατά το λεγόμενο: "εν προόδω". Το έμεσο εξαγόμενο μιας χρονικής και
συγκριτικής παράθεσης είναι ότι δεν έχουμε μονογραφίες των κορυφαίων συγγραφέων,
παραγείγματος χάριν: Ο Σολωμός ή Ο Παλαμάς Ο Καβάφης και η εποχή του, αλλά διαφορετικά
και ενδεχωμένος συμπληρωματικά την εικόνα ενός άλλου είδους προσέγγισης που -σε διάκριση
με τις καθιερωμένες και σεβαστές ιστορίες των Βουτιερίδη,Καμπάνη, Δημαρά, Πολίτη- μπορούμε
να την ονομάσουμε: Η εποχή και οι συγγραφείς της, όπου η εποχή περιλαμβάνει όχι το διαχρονικό
σύνολο των έργων ενός συγγραφέα αλλά το έργο του συνόλου των συγγραφέων της εξεταζόμενης
μόνο περιόδου.
Με άλλα λόγια: έχουμε τη αποτ΄θπωση ενός συλλογικού λογοτεχνικού γίγνεσθαι, οριοθετημένου
κατά διαδοχικές χρονικές φάσεις με πυκνά και χαρακτηριστικά λογοτεχνικά γεγονότα, ώστε να
αποκονίζομε το πνευματικό κλίμα μιάς, κάθε φορά, περιόδου, όταν μεταβάλλεται ο λογοτεχνικός
ορίζων.
