The poetry of Odysseus Elytis owes as much to the ancients and Byzantium, as to the surrealists of the 1930s and the architecture of the Cyclades, bringing romantic modernism and structural experimentation to Greece. Collected here are the two speeches Elytis gave on his acceptance of the 1979 Nobel Prize for Literature, which are still strikingly relevant today. He addresses a hypertrophic and atrophic Europe in moral chaos, with as many coexisting values as languages - and to this he offers the "common language" that is found in poetry, in art, and in their base materials of sense, aesthetic, intuition. Ultimately, his is a powerful ode to beauty amid utilitarianism, and the need for poetry as "the art of approaching that which surpasses us" and "puts us at the threshold of the deepest truth".
Οι δύο ομιλίες του Οδυσσέα Ελύτη που εκφώνησε στα γαλλικά κατά την απονομή του Νόμπελ Λογοτεχνίας στη Σουηδική Ακαδημία το 1979, στην οποία ο ποιητής μιλάει για τη φωτεινότητα και τη διαφάνεια, την ποίηση και την τέχνη.
Η έκδοση περιλαμβάνει τις δύο ομιλίες του στα αγγλικά, μία εισαγωγή από τον ποιητή και κριτικό Δημήτρη Δασκαλόπουλο, με τίτλο "Ο ποιητής Οδυσσέας Ελύτης", καθώς και χρονολόγιο της ζωής του ποιητή αλλά και λίστα έργων του Ελύτη που έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά.
