Το σύμπλεγμα των Δωδεκανήσων-με τη παλιά ονομασία Νότιες Σποράδες-, κάτασπρο από νησιά, νησίδες, βραχονησίδες, όπως τα Ίμια, βράχους και νησαία εδάφη, 1.139 τον αριθμό, μετά τη Συνθήκη της Ειρήνης που υπεγράφη στις 10 Φεβρουαρίου 1947 αναπόσπαστο τμήμα της ελληνικής επικράτειας. Τα σύνορα της Δωδεκανήσου με τη Μικρά Ασία διαμορφώθηκε με τη συμφωνία της 4ης Ιανουαρίου 1932 και το Πρωτόκολλο της 28ης Δεκεμβρίου 1932 που υπεγράφησαν από την Ιταλία και την Τουρκία. Έτσι, η Ελλάδα, αφού ελευθέρωσε τα Δωδεκάνησο, κληρονόμησε ότι έλεγχε η Ιταλία προηγουμένως.
Στις 30 Μαίου 1929 τα δυο ενδιαφερόμενα μέρη με ειδική συμφωνία που άρχισε τον Αύγουστο του 1931, συμφώνησαν να υποβάλουν στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης το ζήτημα που προέκυψε από τη Συνθήκη της Λωζάννης σχετικά με τα χωρικά ύδατα του Καστελλόριζου και της απέναντι ακτής. Πριν, όμως, συζητηθεί το ζήτημα, επήλθε συμφωνία και το Διεθνές Δικαστήριο στις 26 Ιανουαρίου 1933 κήρυξε την υπόθεση λήξασα.
Η κατάληψη της Δωδεκανήσου από την Ιταλία, η ιστορία του Καστελλόριζου και η όλη εξέλιξη του Δωδεκανησιακού Ζητήματος-θέμα που βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της ελληνικής διπλωματίας-αποτελούν τα σημεία που επίσης πραγματεύεται το παρόν βιβλίο.
