Ορφανός από πατέρα και μητέρα, υπό την κηδεμονία των βογιάρων που αλληλοσπαράσσονται για την αρπαγή της εξουσίας, ο Ιβάν Δ΄ μαθαίνει από την πιο τρυφερή ηλικία την πανουργία και την αγριότητα. Στα 17 του, το 1547, στέφεται τσάρος. Αυταρχικός, καχύποπτος, ακόλαστος, βίαιος, και μαζί αρρωστημένα θρησκόληπτος, θεωρεί τον εαυτό του εκπρόσωπο του Θεού και πιστεύει ότι όλα του επιτρέπονται. Με τη νοσηρή καχυποψία του βλέπει παντού εχθρούς και προδότες και διατάζει την εκτέλεση των πιο αποτρόπαιων εγκλημάτων ανάμεσα σε δύο γονυκλισίες και δύο προσευχές. Όσο ο Ιβάν διψάει για αίμα, άλλο τόσο διψάει και για γυναίκες. Ερωτικά ακόρεστος, παντρεύεται οκτώ φορές αψηφώντας την Εκκλησία. Μα η ακόλαστη ζωή δεν τον αποσπά από την προσήλωση του στην πολιτική του αποστολή: την αναδιοργάνωση της Ρωσίας και την επέκταση της εις βάρος της Πολωνίας, της Σουηδίας, των Τατάρων. Ακροβατώντας ανάμεσα στην ευλάβεια και την ακολασία, στην πνευματική διαύγεια και την παραφροσύνη, ο Ιβάν Δ΄ παραμένει αίνιγμα. Ο
