Οι δύο µητέρες και η γιαγιά της Ελενίτσας είναι οι βασικές ηρωίδες αυτού του βιβλίου. Η Βαρβάρα, η βιολογική της µητέρα, ήρθε στην Ελλάδα από την περιοχή της Τραπεζούντας του Πόντου το 1922, σε ηλικία δέκα ετών. Ακολουθώντας µιαν Αµερικανική Επιτροπή περίθαλψης ορφανών παιδιών κατέληξε σε ένα ορφανοτροφείο στον Βόλο και από κει σε µια οικογένεια – για τις δουλειές του σπιτιού. Ο πατέρας της, µετά την αιχµαλωσία του στα Αµελέ Ταµπουρού, έρχεται κι αυτός στην Ελλάδα, την αναζητεί και την παίρνει µαζί του στην Κατερίνη όπου έχει εν τω µεταξύ εγκατασταθεί. Η Δηµητρία, η θετή της µητέρα, έρχεται εννέα ετών στην Ελλάδα µε τον Διωγµό. Έχοντας χάσει τους θετούς της γονείς στην προκυµαία της Σµύρνης, ανέβηκε µόνη της στο καράβι και αποβιβάζεται στη Χίο. Μια οικογένεια της προσφέρει στέγη και τροφή και αυτή προσέχει τα παιδιά, δουλεύει στα χωράφια και στη συγκοµιδή της µαστίχας. Ο θετός της πατέρας την αναζητεί και την φέρνει µαζί του στην Κατερίνη όπου και συνεχίστηκε η οδύσσειά της µε την µητριά της και αργότερα µε τον άντρα της. Η γιαγιά της, η κυρά Θανασούλα, έρχεται κι αυτή στην Ελλάδα από το Παπαζλί της Μικράς Ασίας µαζί µε τα τρία της αγόρια της, τον Σπύρο, τον Παναγιώτη και τον Γιάννη. Η Ελενίτσα είναι το τέταρτο παιδί της Βαρβάρας και του Σπύρου. Τα γεγονότα που περιγράφονται είναι πραγµατικά και η Ελενίτσα, η συγγραφέας, τα διηγείται έτσι όπως τα έζησε, όπως τα άκουσε και όπως τα θυµάται. Οι ιστορίες των ηρώων και των ηρωίδων, των προσφύγων µε τις δυο γλώσσες και τις δυο πατρίδες, ανασύρουν ζωντανές τις µνήµες από µια εποχή µε δυσκολίες, ανέχεια, φτώχια, πολέµους, αναταραχές, συγκρούσεις, αλλά και ανθρωπιά και αλληλεγγύη και αντιστάσεις. Από την Μικρασιατική Καταστροφή και την Ανταλλαγή, στα πρώτα µεταπολεµικά χρόνια.
