ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ ΣΤΟ ΜΕΤΖΑΟ

Προσπαθώ να ξεδιπλώσω την ανάμνηση, γιατί όσα θυμάμαι εγώ, εδώ που τα λέμε, δεν πολυδένουν ή μάλλον -απλά συμπληρώνουν εκείνα τα γραφτά που βρήκα κάποια μέρα, που... -νοικοκυρά πλέον-, χώθηκα ώς το λαιμό στη σκόνη των μπαούλων, μήπως και ανακάλυπτα κανένα καλοκρυμμένο ασημικό, να το συγκεντρώσω μαζί με τ' άλλα τα πολυάριθμα, τα πολυγυάλιστα, τα λαμπρά...
Άνθρακας βέβαια ο θησαυρός... Έξω από κάτι τεράστιες καπελλίνες με χειροποίητα άνθη βελουτέ κι ωραιότατες -έστω και στραπατσαρισμένες ολομέταξες μουσελίνες- που δέναν, καθώς ήταν τότε μόδα κάτω απ' το λαιμό... Ήταν βέβαια και κάτι τσάντες φτιαγμένες από κρίκους ενωμένους -ασημένιες- που στο τελείωμά τους το κούμπωμα ήταν με πέρλες κι είχαν αλυσίδα για να κρέμονται απ' τους αβρούς ίσως και γυμνούς ώμους...