Περιέχει σε έναν τόμο τα έργα:
ΒΑΝ ΓΚΟΓΚ - Ο ΑΥΤΟΧΕΙΡΑΣ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ - ΓΙΑ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ
ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ - ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΤΑΡΑΧΟΥΜΑΡΑ - Η ΜΕΓΑΛΗ ΜΕΡΑ ΚΑΙ
Η ΜΕΓΑΛΗ ΝΥΧΤΑ
Η απάτη είναι παρούσα μπροστά στην αγωνία του δυτικού ανθρώπου, του Αρτό εν προκειμένω, για τη φθορά και την επικείμενη απώλεια του σώματος. Ο Αρτό αποδέχεται και θεαματοποιεί τη διαδικασία της φθοράς, προκειμένου να ξεγελάσει την κατάληξή της, την απώλεια. Το σώμα του Αρτό μετατρέπεται από τον ίδιο σε όργανο αποτύπωσης σημαδιών, όπου όσο πιο έντονα εμφανίζονται τα σημάδια τόσο αναγνωρίσιμο είναι το σημαδεμένο σώμα. Το ανθρώπινο σώμα καταδιώκεται πάντα, ακόμη και στο όνομα της χαμένης υπόθεσης για τη σωτηρία της ψυχής. Ο Αρτό την έχει ξεπεράσει αυτή την ιστορία, όπως και την ιστορία για τη διάσωση του πνεύματος. Το πρόβλημα γι’ αυτόν εντοπίστηκε στην ακινητοποίηση του σώματός του στο χρόνο. Αποπειράθηκε να υποκαταστήσει το χρόνο και το χώρο και του στάθηκαν περίεργοι σύμμαχοι εκείνοι οι βράχοι σε μια χώρα τόσο εχθρική στο σώμα. Διεκδικεί από τον Εσταυρωμένο δυτικό σούπερ σταρ το σταυρό του μέσα από συνεχείς μεταλλαγές ταύτισης-απώθησης μαζί του: «... έκανα την ανοησία να πω πως ασπάστηκα τον Ιησού Χριστό, ενώ ο Χριστός είναι ό,τι περισσότερο απεχθάνομαι...» Όταν τον κυριεύουν οι εφιάλτες, καταφεύγει στο σημείο του σταυρού, για να καταλήξει εντέλει στη σπαρακτική ομολογία: «Και ο Ιησούς Χριστός είναι εκείνος ο γεννημένος από μια μάνα που θέλησε να με ανταλλάξει μαζί του, κι ετούτο πολύ πριν από το Χρόνο και τον Κόσμο και πήγα στα μεξικανικά βουνά μόνο και μόνο για να απαλλαγώ από τον Ιησού Χριστό...» Ο Χριστός σήκωσε το σταυρό, κλέβοντάς τον από μας. Ο Αρτό διεκδικεί τα δικαώματά του σε μια χώρα όπου ο σταυρός και ο ήλιος είναι συνώνυμα. Και συνεχίζει ως τις τελευταίες του στιγμές να κουβαλάει ένα σώμα που έχει καταντήσει «βρομερό αέριο», ενώ διαμαρτύρεται «... με πίεσαν να πνίξω μέσα μου την ιδέα του σώματος και την ιδέα πως είμαι ένα σώμα» και ξανά: «... ο άνθρωπος, όταν δεν τον συγκρατούν, είναι ένα ζώο ερωτικό...»
