Η υπόθεση της παραγωγής τροφίμων αποτελεί μία ατέλειωτη περιπέτεια…
Στις μέρες μας, όταν μιλάμε για εμπόριο γεωργικών προϊόντων, αναφερόμαστε σε παγκόσμιο επίπεδο. Όμως αυτό αφορά στην παγκοσμιοποίηση όχι μόνο του οφέλους, αλλά επίσης των προβλημάτων και των κινδύνων. Στο χώρο της γεωργικής παραγωγής και της εμπορίας των τροφίμων, μέσα στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης λαμβάνει χώρα μια συνεχής πάλη μεταξύ δύο δυνάμεων, της ασφάλειας των τροφίμων και της λειτουργίας της αγοράς σε οικονομικούς όρους. Το αποτέλεσμα αυτής της πάλης εξαρτάται από την ισορροπία των δύο δυνάμεων σε μία δεδομένη στιγμή.
Η τροφή αποτελεί επιπλέον και «υλικό πολιτισμό». Η εκλαΐκευση της επιστήμης, καθώς και η δύναμη της λογοτεχνίας λειτουργούν ως ερμηνευτικά εργαλεία για την κατανόηση των προβλημάτων της καθημερινής ζωής, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων της Αγροτικής Οικονομίας.
Απτό παράδειγμα αποτελεί η προσέγγιση των σύνθετων θεμάτων επιστήμης και πολιτικής της διατροφής, από τον συγγραφέα, μέσω της πνευματικής μας κληρονομιάς.
«Χιλιάδες παραλάβαινες τσουβάλια σόγια/… χρόνια στα ρούχα το ψαρόλαδο μυρίζει…»
Κατά τον συγγραφέα, αν ρωτούσε κανείς ποια σχέση έχει ο Καββαδίας με τη σημασία που αποδίδεται σήμερα στη σόγια και το ψαρόλαδο, η απάντηση θα ήταν: καμία! Όμως, μπορεί να μη γνώριζε τη διατροφική αξία αυτών των αγροτιών προϊόντων, ούτε να ανέμενε την εμπλοκή τους σε περιβαλλοντικά προβλήματα, αλλά, για να τα βάλει στην ποίησή του, σίγουρα γνώριζε τη θέση τους ως σπουδαίων εμπορευμάτων της διεθνούς διακίνησης ζωοτροφών.
