Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΡΚΟΥΔΑ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ

Α ΠΟ ΤΑ ΣΧΟΛΙΚΑ χρόνια τῆς δεκαετίας τοῦ ’80 ὣς τὸν ἐμφύλιο στὴ Βοσ-
νία τὸ ’90 καὶ τὴν ᾽Αθήνα τῶν ἀρχῶν τοῦ 2000 ὁ Θοδω ρὴς ψηλαφεῖ τὸ
οἰκογενειακὸ τραῦμα: τὴν ἠχηρὴ ἀπουσία τοῦ πατέρα, τὴ μεταμόρφωση τοῦ
μεγαλύτερου ἀδερφοῦ του Νίκου σὲ Νικηφόρο, τὸ βουβὸ πένθος τῆς μητέ-
ρας. Καὶ ὅλα αὐτὰ σὲ ἕνα περιβάλλον ὅπου οἱ ἐρωτήσεις ποτὲ δὲν τίθενται
καὶ οἱ ἀπαντήσεις ποτὲ δὲν δίνονται.
Μιὰ νουβέλα γιὰ τὴ δύσκολη ἐνηλικίωση δύο ἀδερφῶν καὶ τοὺς ἀκατάλυ-
τους δεσμοὺς τοῦ αἵματος μὲ φόντο τὴν ἠχὼ ἑνὸς πολέμου ποὺ δὲν λέει νὰ
σβήσει.
« Ἡ μάνα μὲ περιμένει μὲ τὸ χέρι ἀντήλιο. [...] Ἔχει, ὡς συνήθως, ἀναμμένο
τσιγάρο στὸ στόμα· ποῦ καὶ ποῦ τινάζει τὴ στάχτη στὸ τασάκι. Τὸ δυνατὸ
φῶς τονίζει τὶς γραμμὲς γύρω ἀπὸ τὸ σφιγμένο στόμα της. Βγάζω ἀπὸ τὴν
τσέπη τῆς ζακέτας μου ἕνα πακέτο τσιγάρα, τῆς ζητάω ἀναπτήρα.
“Καπνίζεις ; ᾽Απὸ πότε ;” ρωτάει καθὼς ἀνάβω.
Σηκώνω τοὺς ὤμους, φυσάω τὸν καπνό.
“Κάθε ἐπίσκεψη καὶ μιὰ ἔκπληξη;” ρωτάει.
“Μπορεῖ ”.
Μένουμε ἐκεῖ γιὰ ὥρα. Σιωπηλοί, καπνίζοντας.
Ὁ ἥλιος ἔχει ἀρχίσει νὰ πέφτει τώρα. Ἡ σκιά της –καὶ ἡ δική μου–,
καθὼς ἡ μέρα σβήνει, μακραίνει πάνω στὶς πλάκες τῆς αὐλῆς, ποὺ χρό νια
περιμένουν κάποιον νὰ τὶς ἀσβεστώσει».