Τελικά είναι πολύ εύκολο να ανακατέψεις τη ζωή των ανθρώπων. Είναι πολύ εύκολο να ανακατέψεις τη ζωή όλων των ανθρώπων της Γης. Ίσως είναι η Απάτη του αιώνα. Έγιναν πολλές απάτες στο πέρασμα των αιώνων, άλλες στο όνομα των θεών, άλλες όχι. Απάτες που στοίχισαν τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων. Λίγο η υπερβατική πίστη, λίγο η μισαλλοδοξία, το χώμα δε στερήθηκε ποτέ το ανθρώπινο αίμα. Μπορεί να στερήθηκε το νερό, αλλά το ανθρώπινο αίμα όχι…
[...] H Άννα βλέπει CNN και κάθε τόσο έρχεται στο μπάνιο και μου μιλάει. Δεν ακούω τι λέει. Ίσως έγιναν κι άλλα εγκλήματα. Ίσως το CNN αναπλάθει το Φαινόμενο. Ίσως αναπλάθει όλα τα μαντικά διαβήματα που έγιναν κατά την περίοδο μύησης του Mωάμεθ. Όλα είναι πιθανά όταν ακούγονται τα τύμπανα του θανάτου. Σ’ αυτή τη φάση το χάος παίρνει διαστάσεις που υποψιάζεσαι.
Aν ίσως η πραγματικότητα δεν είναι ό,τι βλέπουμε, ό,τι αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας, αλλά ό,τι μας υποδεικνύεται από κάποια σκοτεινή συνωμοτική δύναμη, τότε ποιο είναι στ’ αλήθεια το παρελθόν μας; Oι κάτοικοι ενός νησιού, πάντως, που γίνονται ανυποψίαστα υποκείμενα ενός πειράματος κατάργησης του χρόνου και τροφοδοτούνται ανελέητα με στοιχεία μιας απολύτως κατασκευασμένης πραγματικότητας, οδηγούνται στα όρια της παράνοιας, όταν σχεδόν αγγίζουν τον εαυτό τους, όπως ήταν πριν από δεκαετίες.
O Γιάννης Γρηγοράκης στήνει ένα μυθιστόρημα που εκτείνει τα όρια της φανταστικής λογοτεχνίας ως το πεδίο της αλληγορίας και της μεταφυσικής και ταυτόχρονα αποτελεί ένα σχόλιο για τον τρόπο με τον οποίο διαμορφώνεται η σύγχρονη Ιστορία, για τον φανατισμό που φοράει το προσωπείο της θρησκευτικής πίστης, για τη νοσηρότητα και τη φρίκη που κρύβουν ποικίλα σχέδια με πρόσχημα τη γεφύρωση του χάσματος μεταξύ διαφορετικών πολιτισμών. Σχόλιο το οποίο επαληθεύουν με δραματικό τρόπο τα γεγονότα των τελευταίων μηνών.
