Η ΣΙΩΠΗ ΠΟΥ ΚΑΤΟΙΚΕΙ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ

Στις τρεις αυτές νουβέλες η αγνότητα και η γνώση αλληλοστηρίζονται για να αντιμετωπίσουν το παράδοξο: την άρνηση της ενηλικίωσης μέσα από τη συμφιλίωση με το κακό. Το Τίμημα της αποδοχής του θανάτου δεν είναι κατά ανάγκην τα γηρατειά, η αδράνεια, ή ο αναχωρητισμός. Μπορεί να είναι και μια πρόωρα γερασμένη νεότητα. Η ωριμότητα τότε γεμίζει τη νεανική ψυχή με καχυποψίες, μολονότι αυτή έχει υποχρεωτικά δεχτεί την απαισιόδοξη πλευρά της ζωής ως το αναπότρεπτο γεγονός αλλά και ως τη θετική πρόκληση που μεταβιβάζει η πικρία της γνώσης ... Η σιωπή των δωματίων ενός σπιτιού, η σιωπή ενός χιονισμένου τοπίου, η σιωπή του θανάτου (ή της αγάπης) δεν σημαίνει ότι όλα έχουν ειπωθεί μήτε ότι χάσαμε τη μάχη που δώσαμε κάποτε με τις λέξεις. Είναι εκείνη η «αγνότητα» που κερδήθηκε με γνώση, από όπου άλλοι θα χαράξουν τη δική τους αφετηρία για να ζήσουν καινούργιες, άγνωστες σε εμάς, αγωνίες.