«Ἀνέμελος ὁ Πέτρος ξεστρατίζει ὅλο καὶ πιὸ μακριὰ ἀπὸ τὸ χωριουδάκι του [...]. Καθ’ ὁδὸν
συναντᾶ, μεταξὺ ἄλλων, γυρολόγους, καμπούρηδες καὶ κλέφτες· φίδια ποὺ ὀσμίζονται τὸ χρυσάφι
καὶ σαλιγκάρια ποὺ σέρνονται πιὸ ἀργὰ ἀπ’ ὅ,τι ἀλλοῦ στὴν πλάση· μιὰ σαγηνευτικὴ μάγισσα ποὺ
τὸν μεταμορφώνει σὲ σκύλο (κι αὐτὸς ἀντλεῖ μεγάλη ἡδονὴ ἀπὸ τὴν ὑποταγή του). Συγχρόνως
συμμετέχει, συνήθως ἄθελά του, σὲ γκροτέσκες φάρσες. [...] Κάποτε ὁ Πέτρος ἐπιστρέφει στὸν
γενέθλιο τόπο, γέρος κι ἀκρωτηριασμένος, κι ὁ κύκλος τῆς περιπλάνησης κλείνει μὰ δίχως
χειροπιαστὸ καταστάλαγμα καμιᾶς λογῆς. Ὅσο γιὰ ἐκείνη τὴν πεταλούδα ποὺ ἔθεσε σὲ κίνηση τὴν
ὅλη πλάνη – αὐτὴ παρέμεινε ἄπιαστη κι ἀνέγγιχτη ἀκόμη (παρεκτὸς ἂν εἶσαι κανένα μαυροπούλι),
ὅπως κατὰ κανόνα μένει κι ἡ ζωή μας καθὼς τὴ ζοῦμε.»
ΝΙΚΗΤΑΣ ΣΙΝΙΟΣΟΓΛΟΥ
Ο WILHELM BUSCH (1832-1908) εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς σπουδαιότερους σατιρικοὺς συγγραφεῖς καὶ
σκιτσογράφους τῆς Γερμανίας, δάσκαλος τῆς –μοχθηρῆς συχνά– εἰρωνείας, καὶ πρωτοπόρος τῶν
κόμικς.῍Αν καὶ ὑπῆρξε ἰδιαίτερα δημοφιλής, σὲ μικροὺς καὶ μεγάλους, σχετικὰ ἄγνωστα στὸ εὐρὺ κοινὸ
παρέμειναν τὰ ἐκτενέστερα πεζὰ κείμενα ποὺ ἔγραψε πρὸς τὸ τέλος τῆς δημιουργικῆς ζωῆς του: Τὸ
ὄνειρο τοῦ ᾽Εδουάρδου (Eduards Traum, 1891) καὶ ῾Η πεταλούδα (Der Schmetterling,
1895), ἀγαπημένα ἀναγνώσματα ἀνθρώπων ὅπως ὁ Kurt Tucholsky καὶ ὁ Ludwig Wittgenstein.
