Ο παλαιότερος Λατινοαμερικανός ποιητής που αντλεί από τις δεξαμενές της ιστορίας και της μυθολογίας της Αρχαίας Ελλάδας είναι ο Μεξικανός Μπερνάρντο ντε Μπαλμπουένα (1568- 1627), στο ποίημά του «Μεξικανικό μεγαλείο». Ο νεότερος, ο Χιλιανός Ισμαέλ Γκαλιβάν (1973), ο οποίος αποτίει φόρο τιμής στον Κ. Π. Καβάφη, στο εικονοκλαστικό του αποτέλεσμα «Ο Καβάφης επιστρέφει στην Αλεξάνδρεια». Χώρες βουτηγμένες στα νάματα του Ινδιάνικου Πολιτισμού, της ισπανικής αποικιοκρατίας και των νέων αποίκων, που έφεραν νέο ευρωπαϊκό πνεύμα στην επιμειξία του αρωματικού γεωγραφικού χώρου που δεν ξεχνά ότι η ζούγκλα είναι πανταχού παρούσα ως πραγματικότητα και ως μεταφορά. Ταξιδεμένοι ή αταξίδευτοι ποιητές μιας άλλης γεωγραφίας αντλούν από την Ελλάδα του χθες, του σήμερα, του αύριο της καθημερινότητας και της μυθοποίησής της, της Ιστορίας και της αυθαίρετης ανάγνωσής της, της μυθολογίας των θεών, ημιθέων και ηρώων. Η Αργεντινή του Χόρχε Λουίς Μπόρχες, η Βενεζουέλα, η Βολιβία, η Γουατεμάλα του Αστούριας, το Εκουαδόρ, το Ελ Σαλβαδόρ, η Κολομβία, η Κούβα, το Μεξικό του Οκτάβιο Πας, η Νικαράγουα του Ρουμπέν Δαρίο, η Ουρουγουάη, το Περού, το Πόρτο Ρίκο, η Χιλή της Γκαμπριέλα Μιστράλ τραγουδούν ισπανικά, ρίγος χτυπά ελληνικό, πλάθονται χορευτικά, παρουσία εφήβων και νεανίδων· το σχόλιο του Ρήγα Καππάτου: «Η ιδέα που κυριαρχεί συνήθως είναι ότι μόνο οι πιο παλιοί Λατινοαμερικανοί ποιητές (νεοκλασικοί, ρομαντικοί, μοντερνιστές, παρνασσιστές κ.λπ.) εμπνέονταν από την Ελλάδα, που επίσης έβλεπαν και ως πρότυπο άλλων πραγμάτων. Αυτό δεν αληθεύει. Πολλοί σημερινοί Λατινοαμερικανοί ποιητές συνεχίζουν να εμπνέονται από την Ελλάδα, αυτό επιβεβαιώνεται πέρα από κάθε αμφιβολία από το σημαντικό αριθμό σύγχρονων ποιητών που συμπεριλαμβάνονται εδώ».
