Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ ΣΤΗ ΒΙΕΝΝΗ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΟΥ ΜΟΤΣΑΡΤ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΟΥΜΠΕΡΤ

Ο Μάρσελ Μπριόν ζωντανεύει τη χρυσή εποχή της ευτυχισμένης πόλης. Η ζωή τότε στη Βιέννη ήταν μια αδιάκοπη γιορτή: ο Βιεννέζος αγαπά με πάθος όλα τα θέματα.
Τη μουσική, από τους στεναγμούς του εκκλησιαστικού οργάνου ως τη δεξιοτεχνία της Hofmusikkapelle , από τους βιολιστές στις ταβερνούλες των προαστίων ως την πολυτέλεια της όπερας.
Και το θέατρο: θέατρο είναι η ζωή, αφού πρέπει να φαίνονται όλα ευτυχισμένα, να δημιουργείται η ψευδαίσθηση της ευτυχίας, αλλά και ο Βιεννέζος αναζητεί στο θέατρο (πολλές φορές την εβδομάδα) επάνω στη σκηνή την ψευδαίσθηση του αληθινού, αλλά και τη φαντασμαγορία το νεραϊδόκοσμου.
Και όλα αυτά δεν αξίζουν τίποτε χωρίς το χορό: ο Βιεννέζος ζει για να χορεύει, πεθαίνει από τον πολύ χορό, τίποτε άλλο δεν σκέπτεται. Πάνω από κάθε άλλο χορό είναι το βαλς, ο χορός του ιλίγγου, της ποιητικής πτήσης, η ζαλάδα που σε κάνει να τα ξεχνάς όλα. Το βαλς, το βιολί, οι Στράους.
Από γιορτή σε γιορτή, δρόμοι και Πράτερ γίνονται χώροι θεάματος, όπου συνωθούνται οι Βιεννέζοι αναζητώντας πάντα την έκπληξη, στα παμπληθή πανηγύρια της Αγίας Άννας και της Αγίας Μπριγκίττας, στην αλλαγή της φρουράς, στην παρέλαση των ζώων που οδηγούνται στο σφαγείο, ζωολογικοί κήποι, θαυματοποιοί και κωπηλάτες, τίποτε δεν δυσαρεστεί τους Βιεννέζους: η Βιέννη έχει καρδιά γυναικεία, ευμετάβλητη και καπριτσιόζα.