Η γενική πορεία του ανθρωπίνου πνεύματος, κατά το Γάλλο φιλόσοφο Αύγουστο Κοντ (1798-1857), πέρασε από τρείς διαδοχικές φάσεις,
α) τη θεολογική ή πλασματική
β) τη μεταφυσική ή κριτική και
γ) την επιστημονική ή θετική κατάσταση, που θα μπορούσαμε να τις χαρακτηρίσουμε ως την παιδική του ηλικία, την εφηβεία του και την ωριμότητά του.
Στη θεολογική κατάσταση, το ανθρώπινο πνεύμα, επικαλείται φανταστικά πλάσματα (Θεούς, Δαίμονες, Πνεύματα) για να απαντήσει στο ανεπίλυτο πρόβλημα του «Γιατί;».
Στη μεταφυσική κατάσταση, αντικαθιστά τα Πνεύματα με αφηρημένες έννοιες ή ιδέες όπως, το θερμό, το ξηρό, το κενό, η νόηση, το αγαθό κ.α., με τη γενικότερη από όλες, τη Φύση.
Στη θετική κατάσταση, τέλος, αναζητά σχέσεις μεταξύ των φαινομένων, δηλαδή νόμους και υποκαθιστά, παντού, αφ' ενός το απόλυτο με το σχετικό και αφ' ετέρου τον «απρόσιτο καθορισμό των αιτίων» με τους νόμους μεταξύ των φαινομένων και επικεντρώνει την προσοχή του, μόνο, στην ερώτηση του «Πώς;».
Ανάλογη διαδρομή παρατηρούμε και στην εξέλιξη της Φυσικής.
Τα 2500 χρόνια Ιστορίας της Φυσικής, χωρίζονται σε τρείς περιόδους, σε τρία στάδια ανάπτυξης γύρω από την έρευνα των φυσικών φαινομένων και τη δημιουργία νέων θεωριών, με νέες ιδέες και δεδομένα που χαρακτηρίζουν την κάθε περίοδο.
