Η ΓΙΟΡΤΗ ΣΤΟ ΣΟΥΛΧΑΟΥΓΚ

ΓΚΟΥΝΤΜΟΥΝΤ (Τραγουδάει):
Ἀπὸ λόφους διάβαινα τόσο βαρὺς καὶ μόνος·
τὰ πουλάκια λέγανε κι ἀντιλαλοῦσε ὁ λόγγος·
λέγανε παμπόνηρα καὶ σιγοτραγουδοῦσαν
νὰ σταθῶ νὰ στοχαστῶ οἱ ἀγάπες πῶς ἀνθοῦσαν:

«Χρόνους βελανιδιὰ ψηλώνει μὰ κι ἀντρειεύει,
σκέψεις τήνε θρέφουνε, καημός σὰν ὁρμηνεύῃ.
Εὔκολα φουντώνει αὐτὴ τὴ μοναχὴ στιγμοῦλα
καὶ ριζώνει μέσα κεῖ στὴν ἄμοιρη καρδοῦλα.»

Α’ πράξη, σελ. 79.

Τὸ δρᾶμα τοῦ Νορβηγοῦ δραματουργοῦ, μεταφρασμένο ἀπ’ τὰ Νορβηγικά, μὲ τὴν ἀπαραίτητη ὑπομνημάτιση, ἀνάλυση καὶ βιβλιογραφία, γιὰ νὰ βοηθηθοῦν ὁ μέσος ἀναγνώστης, ὁ σκηνικὸς καλλιτέχνης κι ὁ εἰδικὸς μελετητής.