Η ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΜΕ ΤΟ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟ ΧΡΗΣΤΙΚΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ

Μας τα­ξι­δεύει από τη χει­ρο­τε­χνία στη βι­ο­μη­χα­νι­κή πα­ρα­γω­γή, από τη μι­κρή κλί­μα­κα στη με­γα­λύ­τε­ρη. Ανα­δει­κνύει το χρη­στι­κό αντι­κεί­με­νο και ως έρ­γο τέ­χνης, κά­τι που πολ­λοί δεν συ­νει­δη­το­ποι­ούν ακό­μη και στις μέ­ρες μας. Πα­ρου­σι­ά­ζει το βι­ο­μη­χα­νι­κό αντι­κεί­με­νο ως έκ­θε­μα σε μου­σεία και ειδι­κό­τε­ρα μου­σεία τέ­χνης, εμ­φα­νί­ζο­ντας έναν εναλ­λα­κτι­κό τρό­πο επι­κοι­νω­νί­ας του προ­ϊ­ό­ντος με τον επι­σκέ­πτη. Δί­νει έμ­φα­ση σε έναν άτυ­πο δι­ά­λο­γο των σχε­δι­α­στών-καλ­λι­τε­χνών με­τα­ξύ τους, αλ­λά και με τα μου­σεία τέ­χνης, που ανα­δει­κνύ­ουν τα έρ­γα με έναν δι­α­φο­ρε­τι­κό τρό­πο. Φυ­σι­κά δεν λεί­πει και η ανα­φο­ρά στο Ελ­λη­νι­κό ντι­ζά­ιν και την εξε­λι­κτι­κή του πο­ρεία. (Από τον Πρό­λο­γο του Δρ. Πα­να­γι­ώ­τη Κυ­ρά­τση)