" Δανείζομαι τον τίτλο Η Ανεξακρίβωτη Σκηνή από το δοκίμιο του Άγγελου Τερζάκη "Ο Αλύτρωτος Αιρετικός" όπου, μιλώντας για τα μυθιστορήματα του Ντοστογιέφσκι, τα παρομοιάζει με μια "παράσταση σ' ανεξακρίβωτη σκηνή, που προεκτείνει σ' άλλο χώρο τη δική μας ". Το ενδιαφέρον εδώ έχει να κάνει με τις δύο σκηνές - τη σκηνή της " πραγματικότητας " και τη σκηνή της "μυθοπλασίας", πράγμα που υποδηλώνει πως η " πραγματικότητα ", όπως και η "μυθοπλασίας ", είναι και αυτή μια σκηνοθεσία.
Σε μια σημαντική μελέτη του για τον Κάφκα, ο Ch. Bernheimer σημειώνει πως " η απόλυτη αναγκαιότητα του ερμηνεύειν πάει χέρι χέρι με την πλήρη αδυνατότητα να επιβεβαιωθεί η ερμηνεία " και πως " η υπαρξιακή συνέπεια μιας αποτυχημένης ερμηνευτικής είναι ο θάνατος ". Πιστεύω πως στον πυρήνα των κειμένων με τα οποία ασχολούνται οι μελέτες του παρόντος βιβλίου, ελλοχεύει ο ερμηνευτικός κίνδυνος. Τα μυθιστορηματικά υποκείμενα του λόγου και της δράσης, άλλα λιγότερο, άλλα περισσότερο και άλλα έως θανάτου, αναλαμβάνουν το ρίσκο της αναγνωστικής μοίρας που τους επιφυλάσσεται στην "ανεξακρίβωτη σκηνή". Το ίδιο συμβαίνει και με όσους/ες αποτολμούν να εισέλθουν στο σκήνος του κειμένου. "
Τζίνα Πολίτη
Στο βιβλίο περιέχονται τα κείμενα :
1. Η ιδεολογία της αυθεντικότητας και ο Ζορμπάς του Νίκου Καζαντζάκη
2. Η ανεξακρίβωτη σκηνή (Σχεδίασμα για μια ανάγνωση των μυθιστορημάτων του Άγγελου Τερζάκη)
3. Ο Κίτρινος Φάκελλος ή η παραγραφή της (μυθ)ιστορίας (για τον Μ. Καραγάτση)
4. Το σώμα ως αποικία: Πράξη και φαντασίωση στις Ακυβέρνητες Πολιτείες του Τσίρκα και στο Αλεξανδρινό Κουαρτέτο του Ντάρρελλ
5. Σε αναζήτηση του χαμένου κλειδιού (για την Ιστορία των Μεταμορφώσεων του Γιάννη Πάνου)
6. Το πένθος της Ιστορίας (σχεδίασμα ανάγνωσης των μυθιστορημάτων της Ρέας Γαλανάκη)
7. Η γραφή εν τάφω (για το Σαν μυθιστόρημα του Γιάννη Κιουρτσάκη)
8. Το ακάλυπτο κέντρο της ύπαρξης : Λήθη και άλλοι τέσσερις μονόλογοι του Δημήτρη Δημητριάδη
