Η ΑΜΗΧΑΝΙΑ ΤΟΥ ΙΣΟΡΡΟΠΙΣΤΗ

Πρόσκληση σε ταξίδι και συνάμα πρόκληση. Ο αφηγητής καλείται να εγκαταλείψει το οικείο για το ανοίκειο. Η επιστροφή στο παρελθόν δεν αφορά τη νοσταλγία, αλλά την επιτακτική ανάγκη της αναγνώρισης. Μέσα από τρεις σταθμούς -τρεις τόπους, τρεις εποχές- ο αφηγητής περιπλανάται και πλανάται. Η πορεία προς την αυτογνωσία εμπεριέχει άραγε τον όλεθρο ή τον απομακρύνει; Πειθήνιος υπακούει κατά γράμμα στις οδηγίες ενός εξαφανισμένου φίλου. Είναι όμως πράγματι παλιός γνώριμος ο φίλτατος Ξ.; Μήπως εν τέλει η έκβαση του παιχνιδιού έχει κριθεί πριν καν οι παίκτες λάθουν θέση;