Η ΘΕΙΑ ΚΩΜΩΔΙΑ - ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ

''Σαν το πουλί, που αγαπημένο φύλλωμα / βρήκε για τα μικρά του κι ασφαλή / φωλιά, και μες στη νύχτα την ακόμα / θεοσκότεινη, αγρυπνάει κι αδημονεί / την όψη τους να δει και να πετάξει, / γλυκά μοχθώντας να τους βρει τροφή, / και με αγάπη ολόφλογη έχει κάτσει / στο ξέσκεπο κλαδί καραδοκώντας / τη μέρα όπου νά' ναι να χαράξει, / η δέσποινά μου στάθηκε, κοιτώντας / πάνω κι απ' το σημείο όπου λιγότερη / βιασύνη δείχνει ο ήλιος. Κι εγώ βλέποντας / έτσι να λαχταρά, να περιμένει, / έγινα σαν αυτόν που άλλα ήθελε / να έχει κι η ελπίδα τον χορταίνει.'' - Άσμα 23