GUY DEBORD

ΣΙΩΠΗ 2 ΛΕΠΤΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ Η ΟΘΟΝΗ ΜΕΝΕΙ ΣΚΟΤΕΙΝΗ.

Φωνή 2: Το πρώτο θαύμα είναι να πηγαίνεις προς το μέρος της χωρίς να ξέρεις να της μιλήσεις. Τα φυλακισμένα χέρια δεν κινούνται πιο γρήγορα από άλογα κούρσας κινηματογραφημένα σε αργή κίνηση, για ν' αγγίξουν τα χείλη και τα στήθη της- μ'όλη την αθωότητα, τα σκοινιά γίνονται νερό, κι εμείς κυλάμε προς τη μέρα.
Φωνή 4 (μια κοπέλα): Πιστεύω ότι δεν θα ξαναϊδωθούμε, ποτέ.
Φωνή 2: Πλάι σ'ένα φιλί, τα φώτα των χειμωνιάτικων δρόμων θα σβήσουν.
Φωνή 4 (μια κοπέλα): Το Παρίσι ήταν ευχάριστο εξαιτίας της απεργίας των συγκοινωνιών.
Φωνή 2: O Τζακ ο Αντεροβγάλτης- ποτέ δεν τον συνέλαβαν.
Φωνή 4 (μια κοπέλα): Είναι διασκεδαστικό, το τηλέφωνο.
Φωνή 2: Τι έρωτας-πρόκληση, όπως θα 'λεγε και η Μαντάμ ντε Σεγκύρ.
Φωνή 4 (μια κοπέλα): Σας γνώριζα, ήδη.
Φωνή 2: Η απομάκρυνση των ηπείρων απ'τη θάλασσα, σας απομακρύνει κάθε μέρα. Τα παρθένα δάση είναι λιγότερο παρθένα από σας.
Φωνή 4 (μια κοπέλα): Γκυ, ακόμα ένα λεπτό και θα'ναι αύριο.